Łukašuk to pisarz o unikalnym stylu: intelektualnie ostrym, łączącym metaforyczne obrazy z analitycznym namysłem, nierzadko aforystycznym, zawsze ironicznym i autoironicznym zarazem. Autor pozostaje wierny sobie także w innych aspektach. Chociażby w tym, jak posługuje się groteską. W tworzeniu lakonicznych, ale żywych portretów postaci. W precyzyjnym balansowaniu między fikcją a literaturą faktu. W wyczuciu gatunków i w sposobie, w jaki splata je w jedną tkankę opowieści. To książka, w której dziennik spotyka się ze wspomnieniami, esejem i (nie)liryczną miniaturą, przypowieścią, a nawet anegdotą (jako gatunku prozy narracyjnej). To opowieść o świecie jeszcze nie takim dawnym, ale już współczesnym, „wywróconym”. Pojawia się w niej wiele znanych postaci, ale najciekawszą jest sam autor: świadek, uczestnik, kronikarz – po prostu artysta słowa.
